6 Ekim 2011 Perşembe

Hüznümün Gözlerinden Dökülen

Geceler hüzne aittir. Ya da hüzün gecelere. Bilmiyorum. Yıldızlar ve gece arasındaki ilişkinin bir benzeri belki de... İçimizdeki hüzün güneşinin yansımalarını görüyoruz gecede. O hep orada halbuki... Gündüzleri gözlerimiz kamaştığından göremiyoruz galiba...

Geceler bu kadar güzelken insanların o güzel anları uyuyarak geçirmesi hep garip gelmiştir bana. Ya da bizim küçük ilçeye neden geldiğine dair bir hikâye uyduramadığım Kanadalı bir turistin gezi esnasında doğan bebeğiydim ve karıştırılıp şimdiki aileme verildim. İçsel saatim oralara göre işliyor. (Kim karıştırdıysa eline sağlık, o ayrı.)

Ağırlığı yoktur aslında hüznün. O yüreğinize ağır gelen başka bir şey, hüznün adını çalan. Hüzün, hani sessizce oturmuş uzakları izlerken, mütebessim ve anlayışlı, gelip yanınıza oturan bir dost. Usulca yanınıza oturduğunda başınızı çevirdiğiniz ve gördüğünüze hiç şaşırmadığınız, sadece incecik bir sevinçle gülümsediğiniz insanlar gibi...

Bu yazının bir amacı yok. Hüznüm yaz dedi, yazıyorum. Onu hiç sorgulamadım. Ne zaman yaz dese yazdım. Gönlümün bir köşesi çalışma odasıdır hüznün. Herkes uyuduktan sonra gelir, çalışır. Ben sadece temize çekiyorum onun notlarını. Zaman zaman aklıma gelmiyor değil. Galiba hüznüm harf döküyor gözlerinden ağlarken... O ağladıkça gözyaşlarını külah yaptığım bir kağıda topluyorum ben...

7 yorum:

Adsız dedi ki...

öyle güzelki yazıların ve sen,kendimde çok şey buldum sağol o yüzden ....zaman çok şey öğretiyor insana zamanla o hüzün dalgaları arasında güçlü kalmayı öğreniyorsun ,Bacon demiş ki• Bizi güçlü yapan yediklerimiz değil , hazmettiklerimizdir ; Bizi zengin yapan kazandıklarımız değil , muhafaza ettiklerimizdir ; Bizi bilgili yapan okuduklarımız değil , aklımıza yerleştirdiklerimizdir...
Bende yaşadığım acılarımı,mutluluğmu,hüznümü yerleştiriyorum masal düşlü aklıma :) hayata hep gülücüklerle bakman dileğimle not:bakmanız,etmeniz deki iz ve ız gibi harfleri hayatımda hiç sevmemişimdir yapmacık gelir bana nedense ,o yüzden saygısızlık olarak görmezsin umarım bunu)
gün batıyor ürkek yıldızlar
dolanıyor yalnızlığıma
umurumda değil ne yağmur ne ayaz
ne de kerpiç kokusu havada
unutuyorum/sabaha/kadar/ gün batıyor
sonra bir akasyayı okşuyor gözlerim
geciken sabahlara koşuyor kuşlar
gözlerimin önünde
ve hayat gül kokulu bir sağanak yine ........Yılmaz ODABAŞI
hayatın gül koksun güzel insan sevgiyle banu

melike dedi ki...

eyyy hüznünü sevdiğim..

:) dedi ki...

bir zamanlar baban bir yazısında babamdan bahsetmişti .... sen de bir gün hüzünlü bir yazında benden bahsedecek misin acaba merak ediyorum

ena dedi ki...

Çocukların babalarının kaderini yaşaması çok hüzünlü olmaz mı?:))

Ya ama ben bütün gece "kim" diye merak eder uyuyamam ki:( :))

:) dedi ki...

o zaman itiraf edeyim merak etmeni istiyorum ondan yazdım ....belki merakın içinde benim olduğum bir yazı yazdırır sana ...

ena dedi ki...

Babamın bütün yazılarını geriye doğru okuyayım da zınk diye çakar belki:)) En azından bir yıl aralığı indirimi alamaz mıyız?

:) dedi ki...

çok sevdiği teyzesini sevmediği çocuklu dul bir adama verdiklerini yazmıştı...

enaryo

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...