Denize Boyanmış Gemi

Epey zaman önceydi. İstanbul'a ilk geldiğim kış. Belki de kış bitmiş, bahar geliyordu, tam hatırlamıyorum. "Denize Boyanmış Gemi" diye bir şiir yazmıştım. Şiiri okuttuğum bir arkadaşım, pek beğenmişti. O akşam onunla kahve içip otururken balkonda, ufaktan mırıldana mırıldana şiiri melodileştirmiştik. Hiçbir yere kaydını almamama rağmen yıllarca aklımdan hiç çıkmadı o melodi.

İsmail Abi'yle tanıştıktan sonra, ister istemez bana onu hatırlatır oldu şiir de, melodili hali de... İsmail Abi'yi tanıdıktan sonra aklıma geldi, "Ben bunu neden hiç bağlamayla çalmayı denemedim ki?" diye... Biraz çalıştım, uğraştım, sonra bir gün kuzenler geldiğinde kayda aldık... Sonra indim yüreğimin sahiline, "İsmail Abiiii!" dedim. "Hooop!" dedi. Rica ettim, klibinde oynamayı kabul etti... "Seni yormam abi," dedim... Şöyle bir şeyler ettim...



DENİZE BOYANMIŞ GEMİ

Öyle uzak ki gemi
Rengini seçemiyorum
Denizin öyle içinde
Öyle içinde ki
Denizin rengine
 Dönmüş rengi

 Sen denizsen
Ben gemiysem
N'olur,
Kendi rengine boya beni.

ena (2003)

Yorumlar

Doctor Blue Balloon dedi ki…
ama ama ama bu çok güzel olmuş..
Bir yağmur bir kar halinde kendinden geçmiş havada içimi güldürecek şeyler ararken çok güzel oldu bu..
Sevgiler..
ena dedi ki…
Eyvallah, çok teşekkür ederim:)
Buralarda da şahane bir güneş var fakat insan kalabalık korkusundan dışarılara atamıyor kendini:)
Müzik, çay, kitap, sigarada dört mevsim yaşatıyor kendine:)
N.Narda dedi ki…
Yakışmış...