21 Mart 2012 Çarşamba

Uyuyalım, Kaynasın İçimizin Kırıkları...

Bu gece uyuyalım. Dün küçüldük yeterince. O kadar küçüldük ki çocuk gibi birbirimize girdik kendimle. Haklıyım ama! O başlattı...

Herkesin birbirini tanıdığı ama kimsenin seni tanımadığı bir ortamda otururken görünmez olmak istiyor musun sen de? Sanki en ufak bir harekette herkes dönüp sana bakacakmış gibi tuhaf gözlerle. Sevmenin gereği olabilir mi buna katlanmak? Görmeden sevemez miyiz? Tanımadan? Uzaktan öyle... Neden bu görme, sevdiğini bildirme arzusu? Neden görülmek istiyor insan? O bilsin diye sevmiyorum ki ben, sadece sevmek, içinde bulunmaktan hoşlandığım bir duygu durumu. Görmek ve görülmek, bilmek ve bilinmek arzusu karışınca, başkalaşıyor her şey... Sevmediğim şeyler yaparken buluyorum kendimi. Sevmediğim şeyleri yaparak sürdürebilir miyim sevgimi? Sevmediğim şeyler yapmak, sevgimin dibine gübre atmak gibi mi? Sevgimi büyütüyor mu yani? Yoksa altını mı çiziyor görülme arzusunun?

Kendimi görünmez kılmak isteğiyle yazıyorum bunları. Yazdıkça harflerin arasında kayboluyorum sanki. Sonra kapılardan dönüyorum hep... Hep kapılardan dönmeli belki... Varmayı değil, gitmeyi arzuluyordum ya hani...

2 yorum:

Adsız dedi ki...

Güzel ena'm uzun zaman oldu senin kapını çalmayalı... şimdi hasretle okudum tüm güzel yazılarını..sevginin bana göre hesabı olmaz ki..sevginin daha çok ve daha az kavramı yoktur bana göre..insanlar onu tartmaya,karşılaştırmaya başladıkları anda aslında kalplerinden giderek daha da uzaklaştırdıklarının farkına bile varamıyorlar.. keşke insanlar hiçbirşeyde ayıp göremeyecek kadar kör olsalardıda bunun hesabını sevgiden çıkarmasalardı...ne zaman sevgi gözlerimizi temizlerse işte bizlerde o zaman gördüğümüz herşeyde sevgiye layık olarak yaşayacağız...öyle diyor ya çok sevdiğim şairim;' İnsanı yalnızlığın hazinelerine götüren bir arınmadır sevmek.insanı günlük ilişkilerin kişiliksizleştirdiği tutsaklıktan kurtaran en büyük özgürlüktür'...seni özgür ve mutlu hissettiren insanların içinde yaşayacağın bir hayat diliyorum bende sana..benim tatlı enam sevgiyle...banu..

ena dedi ki...

E gözümüz yollarda kalmıştı ama... Hoşgelmişsin:)

Geçenlerde Yuvarlağın Köşeleri'nin didikliyordum da yine, diyor ki Asaf, "Sevi, insanın daha büyük, daha öte bir yere çıkmasına varır. Orası, yalnızlık da olabilir..."

enaryo

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...